Wie luistert er nu echt naar je? 
 

We hebben het allemaal druk. Dat lijkt soms wel het standaardantwoord op de vraag: “Hoe gaat het met je?”  “Druk, druk.” 
En als we heel eerlijk zijn: vaak zijn we ook een beetje trots op die drukte. Alsof het bewijst dat we ertoe doen. 

Maar af en toe komt er een moment waarop dat alles even kantelt. Iemand die je iets vertelt – niet zomaar een weetje, maar iets wat ertoe doet. Iets wat op het hart ligt. En dan besef je: dit moment vraagt om meer dan een half oor. Dit vraagt om echte aandacht. 

Maar geef ik die ook? 

 
Of ben ik, terwijl de ander praat, al bezig met wat er straks nog moet gebeuren?  

De boodschappen, de planning voor morgen. 

Het is een ongemakkelijke vraag: voor wie maak ik werkelijk tijd? 

 
En misschien nog confronterender: wie maakt er eigenlijk tijd voor mij? 

 
Wie luistert er écht naar me, zonder oordeel, zonder haast? 

We leven in een tijd waarin we alles snel willen, sneller contact, kortere gesprekken, vluggere antwoorden. Maar luisteren, echt luisteren, vraagt iets anders. Geduld, openheid, stilte soms. 

Wat is er werkelijk van waarde in mijn leven? 

 
Niet het tempo, niet de volle agenda. Maar de mensen die me kennen, die naar me luisteren, en die ik zelf ook niet uit het oog verlies. 
Misschien zijn dat de momenten die blijven hangen. Niet de taken die ik afvink, maar die ene blik, dat ene gesprek, dat onverwachte stukje rust. 

Soms vraagt iemand niet om een oplossing, maar gewoon om aanwezig te zijn. Niet omdat we zoveel te zeggen hebben, maar omdat we bereid zijn te horen wat gezegd moet worden. 

Misschien is dat wel het mooiste wat we elkaar kunnen geven: oprechte aandacht, echte tijd. 

Pastor Tony de Meulder