Preek van de week

Overweging 15 april 2018 Derde zondag van Pasen

Afgelopen week hebben Noa en Lotte bij hun project  voor de eerste Breken en Delen-viering, een verhaal gelezen over een wondersteen. U kent het vast ook wel. In het verleden hebben we het hier tijdens de Gezinsviering een paar keer gelezen.  In het kort komt het hier op neer:  Op een dag komt een reiziger aan in een heel arm dorpje, waar de mensen nauwelijks te eten hebben. Op het dorpsplein brandt een vuur met een grote pot erboven maar die is helemaal leeg. Er is niets te eten. De reiziger zegt: “ik zal soep voor jullie koken als jullie water in de pot doen.” “Hoe kun je nou soep koken, je hebt niets bij je.”: zeggen de mensen. “Jawel”, zegt de man, “ik heb een wondersteen bij me. Kijk maar, hiermee kun je heel lekkere soep maken.” Nou, dat willen de mensen wel eens meemaken.

Er wordt water in de pot gedaan en de man gooit de wondersteen erin. Als het water begint te koken, proeft de reiziger eens en zegt: “Wat zout erbij zou de soep iets lekkerder maken.” Meteen staat er iemand op om wat zout te halen. “Een paar tomaten in de soep zou ook heel fijn zijn.” Wordt voor gezorgd. “En met wat prei en worteltjes wordt de soep nog lekkerder.” En iemand heeft zowaar ook nog wat soepvlees.  Uiteindelijk weet de man haast iedereen zover te krijgen om iets van hun eigen karige voorraad te brengen om de soep smakelijker te maken. Het resultaat is een grote pot met heerlijke soep en alle mensen kunnen hun buikje vol eten. Als ze gegeten hebben, gaat de reiziger weer verder.

“Die wondersteen mogen jullie wel houden, maar als je weer soep gaat maken moet je het precies zo doen als ik jullie nu heb voorgegaan.” “Ja, dat zullen ze doen.” Als de reiziger langs de rivier loopt, raapt hij een nieuwe steen op en stopt die in zijn zak.

Die wondersteen is natuurlijk niet echt, maar een illusie. Er wordt gesuggereerd dat hij soep maakte, maar in feite deden de mensen het zelf. Door die steen kwamen ze in beweging om met elkaar te delen.

Mensen van alle tijden hebben heel vaak iets of iemand nodig om ze in beweging te zetten om samen iets tot stand te brengen.

Zo iemand was ook Jezus van Nazareth. Hij wist mensen te inspireren  en het evangelie van vandaag onderstreept nog eens dat hij dit blijft doen, ook ná zijn dood. Hij is en blijft een grote bron van inspiratie.

Toen ik de evangelietekst van vandaag doorlas moest ik even denken aan een soort goocheltruc zoals je die bij illusionisten wel eens ziet. Zoals Victor Mids In het programma Mind f#ck . Kent u het? Hij laat de meest onwaarschijnlijke en onmogelijke dingen gebeuren Telefoons slaat hij stuk, gooit ze in het water,  dan tovert hij ze weer tevoorschijn en dan blijken ze toch weer heel te zijn.

Bij het evangelieverhaal lijkt het ook te gaan om een illusie, je zou ook haast denken aan een verdwijntruc. Jezus is dood en begraven, weg dus, niet meer te zien, en dan duikt hij toch weer op. Zijn vrienden denken een geest te zien, staat er in de tekst van vandaag, een illusie,  een droombeeld. Je ziet het maar het is niet echt. “Het is wel echt”: zegt Jezus dan. “Ik ben het zelf. Kijk maar goed. Kijk naar mijn handen en voeten. Kijk hoe ik eet, een droombeeld, een geest kan dat niet.

Die verrijzenisverhalen zijn maar vreemde verhalen, zo van: hij is er en hij is er niet. De leerlingen zien hem maar ze herkennen hem niet. Een droombeeld, dat toch aan te raken is en dus toch meer is dan een illusie. Het is een herinnering aan wie hij was en wat hij deed, zoals het breken van het brood. En je blijft juist als bij illusionisten met een vreemd gevoel zitten: ik zie het wel, maar hoe kan dat nou?

Maar dat is nu juist het mooie van het mysterie en de bedoeling is wel duidelijk. Juist als de wondersteen in het verhaaltje mensen in beweging zette, zo wil Jezus mensen in beweging blijven zetten, blijven inspireren om samen te werken aan een leefbare wereld. Het gaat niet zozeer om de fysieke Jezus maar om zijn boodschap, zijn idealen.  Niet alleen als mooie gedachten,  maar als concrete werkelijkheid voor mensen die zijn weg willen gaan.  Die juist als hij, anderen weten te motiveren en te inspireren om dat grote gebod van de liefde waar te maken. Hij wil een blijvende inspiratie zijn voor gelovige mensen om bij te dragen aan een wereld waarin genoeg te eten is voor iedereen, genoeg welvaart, genoeg levensgeluk. Dan komt er vanzelf ook genoeg vrede voor iedereen. Dat is de boodschap van Jezus aan de leerlingen van toen…. en ook aan ons, mensen van vandaag.

Amen!