Woordje van de week

Eindelijk

Kent u dat nog? Dat gevoel als je in de klas zat en het liep tegen 12 uur? Einde schooltijd? Dan bleef op een of andere manier die grote wijzer plakken. Alsof ie een spel met je speelde. Je wilde hem wel vooruit kunnen kijken, maar helaas, dat lukte niet. Wat de meester, of juffrouw zei? Waar ze het over hadden? Dat ging aan je voorbij. Óf de leerkracht was zo slim het laatste kwartier voor eind van de les een zeer spannend verhaal ingezet te hebben, waardoor je je bij het gaan van de bel je een hoedje schrok, wreed uit dat verhaal getrokken. Maar anders, nee, wat duurde die paar minuten dan lang! Een eeuwigheid voordat je je stoel met kracht kon achteruitschuiven, je jas van de kapstok griste en als een dolle de buitenlucht instoof. De vrijheid tegemoet, naar huis, eten, spelen voordat het middagprogram weer begint..

Zo voel ik me haast. Ja hoor. Op het moment dat ik dit schrijf zou het bijna zover moeten zijn. Maar de laatste tijd hebben we dat al zo vaak gehoord….helaas, de grote wijzer sprong niet op die vermaledijde 12. Soms leek het dat een onverlaat hem weer een stukje naar achter had gezet. Haast mogen we weer. En het zou tijd worden. Eindelijk weer doen, zonder constant te moeten nadenken, rekenen, indelen, “nee” moeten verkopen want geen plaats. Een opluchting voor de mensen die dat elke week weer voor de kiezen kregen. De Coronaploeg. Petje af. Vlekkeloos verlopen, en bijna mogen we inderdaad onze stoel met kracht naar achteren schuiven, de jas, en naar buiten. Let alstublieft wel op voor de drempel!

En ja hoor, op de valreep kwam het binnen. Vanaf 25 september versoepeling van verschillende regels wat inhoudt: als vanouds gaan we, met ingang van 26 september weer vieren. Geen kapjes, niet vooraf aanmelden, geen “nee” moeten verkopen, u kunt op de zondagochtend gewoon vieren, zonder restricties. In de verte hoor ik de bel gaan.

Hartelijke groet,

Antoine Geeris, pastor AiB