Dankjewel, sorry en alstublieft 

Aan het einde van de dag neem ik graag een moment om terug te kijken. Met de Ignatiaanse methode van het levensgebed stel ik mezelf drie vragen: waar zeg ik dankjewel voor, waar zeg ik sorry voor en waar bid ik om alstublieft? 

Er is zoveel om dankjewel voor te zeggen. Dat ik elke avond veilig in mijn bed mag slapen. Dat ik niet hoef te vluchten voor oorlog of geweld. Dat er mensen zijn die om mij geven, en dat ik op mijn beurt anderen tot steun mag zijn. 

Soms is er ook een sorry nodig. Voor mijn haast, voor de keren dat ik iemand te weinig aandacht gaf, of woorden sprak die scherper waren dan ik eigenlijk bedoelde. 

En dan is er het alstublieft. Het gebed om kracht, om geduld en om mildheid. Dat ik morgen met open ogen en een warm hart een nieuwe dag mag beginnen. 

Ignatius van Loyola geeft een mooie raad: blijf net zo lang bij het dankjewel totdat je echt voelt waar je dankbaar voor bent. Daarna pas komt het sorry. Want voor God hoef je niet door het stof – Hij kent je hart en weet wie je in de kern bent, ook al ziet de buitenkant er soms anders uit. 

Ik zou zeggen: probeer het eens. Het geeft ruimte en zin aan je leven. 

Pastor Tony de Meulder