Woordje van de week

“Het recht op onbereikbaarheid”. 

Laatst las ik een mooie column van Annemiek Schrijver. Ze had het over de term ‘het recht op onbereikbaarheid’. Een mooie uitdrukking: ‘het recht op onbereikbaarheid’ en ik zei het een paar keer hardop voor mezelf om het goed te bevatten. ‘Het recht op onbereikbaarheid’ is het recht om buiten werktijd niet te reageren op e-mails, telefoontjes of berichtjes van je baas of klanten. Inderdaad het zou heel goed zijn en veel rust geven voor mezelf en voor heel veel mensen. Ik overdacht even mijn eigen situatie en vroeg we af:  wat is werktijd? En tot hoever reikt dat recht? Toen ik afgelopen zondag bij mijn dochter op de koffie ging besloot ik mijn telefoon thuis te laten. Wie me nodig heeft belt me later wel terug of ik zie het wel als ik thuis ben, dacht ik. Het was een heerlijke, rustige middag zonder dat ik steeds moest reageren of kijken naar iedereen die bij mij aan de digitale bel trok.
Het is goed om zo elke dag een moment in te lassen om ‘onbereikbaar’ te zijn, bedacht ik op de fiets naar huis. Eigenlijk moet je elke dag een moment van rust zoeken en het even stil maken in jezelf. Telefoon, Ipad en laptop uitzetten. Misschien dat we dan juist méér bereikbaar zijn voor het Goddelijke of het diepere in ons. 
Jezelf openstellen voor Zijn Stem, om rust en kracht en inspiratie op te doen. Misschien gewoon even bidden? Eenmaal thuis gekomen stond er een berichtje op mijn antwoordapparaat van iemand die me nodig had en ik ging er weer mee aan de slag. Ach ja….wat is werktijd….. ?

Namens beide pastores, 
Gusie van Erp – v/d Broek.